Even een update…

Al weken lang wil ik graag bloggen. Ik heb er echt behoefte aan, lekker van me af schrijven. Maar het is er eerder gewoon niet van gekomen. Ik zie dat mijn laatste blog hier gewoon alweer bijna drie maanden geleden is… drie maanden! Belachelijk. Tijd voor een update! Als je mij op Instagram volgt dan heb je zo nu en dan wel eens een foto met een update voorbij zien komen. Dat is eigenlijk het enige plekje op internet waar ik afgelopen maanden wat heb geplaatst. Lekker laagdrempelig en niet te veel werk, maar wel fijn (voor mezelf) om zo wat dingetjes terug te kunnen vinden. Ik zal jullie vandaag in het kort even bijkletsen wat er afgelopen maanden is gebeurd, hoe ik me nu voel en hoe het nu verder gaat met de blog.

Wat is er afgelopen tijd gebeurd? 

Zoals jullie weten ben ik in verwachting van ons vierde kindje en verloopt deze zwangerschap alles behalve makkelijk. Daarbij is mijn man vanaf oktober t/m half maart voor vijf maanden wezen varen dus ik stond er ook nog alleen voor, samen met onze drie kinderen. Normaal vind ik het niet zo erg om er alleen voor te staan, maar ik heb het dit keer echt als loodzwaar ervaren. Mijn man zit nu bijna zestien jaar bij de Marine en dit was echt de meest verschrikkelijke reis voor mij.  Ik ben in het begin van de zwangerschap heel erg misselijk geweest en ik heb heel erg veel gespuugd. Ik heb daarvoor medicijnen gekregen, maar door de medicijnen voelde ik mezelf best wel suf en in een andere wereld. Met het gebruik van de medicijnen spuugde ik nog maar 2 a 3 keer per dag.

Deze medicijnen heb ik tot zeker 18 weken zwangerschap gebruikt. Daarna ben ik ermee gestopt en langzaam begon ik me iets minder apathisch te voelen. Wel bleef ik nog misselijk en ik moest nog zo’n twee keer per dag spugen. Maar me niet zo suf meer voelen èn ook weer mogen autorijden vond ik ook heel wat waard. Je bent zó afhankelijk met drie kindjes… Gelukkig heb ik wel heel veel hulp gehad van mijn moeder. Ik weet echt niet wat ik zonder haar hulp had gemoeten… In het begin kwam ze wekelijks helpen met wat klusjes. Maar naarmate de zwangerschap vorderde kwam ze vaker. Soms wel elke dag, al was het alleen even een kwartiertje binnen wippen om te kijken hoe het ging en even de vaatwasser uit & in te ruimen. Dat was al zó ontzettend fijn. Ook heb ik van één vriendin hulp gehad met de boodschappen. Toen ik niet mocht autorijden (door de medicijnen) haalde zij iedere week mijn weekboodschappen op. Dat was zo fijn. Hoefde ik niet kotsmisselijk de winkel door, lekker alles voor een week in huis! Ook maakte ze onze voortuin netjes een paar dagen voordat mijn man thuis kwam.

Kwaaltjes

Mijn drie andere zwangerschappen waren ook niet allemaal heel erg makkelijk, maar op een gegeven moment stopte de misselijkheid en het spugen wel. Helaas is dat dit keer niet het geval. Ik ben inmiddels al de 30 weken gepasseerd, en nog steeds heb ik mijn slechte dagen. Gelukkig niet elke dag meer. Wel kreeg ik op een gegeven moment weer last van mijn bekken. Bij F heb ik bekkeninstabiliteit gehad en dat heeft mij behoorlijk belemmerd. Toen ik voelde dat ik er echt serieus last van kreeg ben ik meteen naar de bekkenfysiotherapeut gegaan. Ik stond er toen tenslotte nog een aantal weken alleen voor thuis en mijn bekkenklachten begonnen mij te belemmeren in het huishouden (ik deed echt alleen het hoognodige…) en bij de verzorging van de kinderen.

De fysiotherapeut heeft me vooral heel erg praktisch geholpen. Hoe kan ik de dagelijkse dingen doen, welke houding gebruik ik daarbij, welke oefeningen maken mijn lijf soepeler etc. Ze had geloof ik al snel door dat sommige dingen gewoon moeten en dat ik niet iemand ben voor het sportclubje (dan moet ik ’s avonds de deur uit en ook weer oppas regelen…). Wat ik nu aan oefeningen mee kreeg kon ik thuis gewoon toepassen, eventueel samen met de kinderen.

Met 24 weken kreeg ik de glucosetest in verband met het geboortegewicht van een van onze kinderen. En ja hoor, blijk ik óók nog zwangerschapsdiabetes te hebben. Eerlijk gezegd kwam dat wel even hard aan. Ik had al zoveel klachten en kwaaltjes… Dan dat er ook nog bij. Een bezoek aan de diëtiste volgde en ik heb een bloedsuikermeter gekregen om zelf mijn waardes te prikken. Ik zal daar later nog wel eens over schrijven.

Hoe gaat het nu?

Mijn man is nu inmiddels ook thuis en dat scheelt mij zo ontzettend veel. Hij heeft lekker vier weken vakantie, hij brengt de kinderen dagelijks naar school. Zo kan ik de dag lekker rustig opstarten en dat is echt heel fijn. Ook in het huishouden scheelt het een hoop. We kunnen de taken lekker verdelen. Ik merk dat ik zelf iets meer tot rust kom en dat is fijn. Waar ik de afgelopen 5 maanden elke dag om half 8 ’s avonds, tegelijk met de kinderen dus, naar bed ging, kan ik nu ook wat langer opblijven. Dat lukt me niet dagelijks, soms lig ik er evengoed nog vroeg in, maar ik heb nu wel meer energie om op te blijven.

Mijn bloedsuikers gaan momenteel prima! Ik eet gezond, mijn normale geraffineerd suikervrije eetpatroon die ik voor de zwangerschap had en dat werkt heel goed. Wel eet ik veel meer en ook een stuk regelmatiger. Mijn lichaam heeft dat kennelijk nodig. Mijn bekkenklachten kan ik aardig onder controle houden als ik goed let op wat ik doe en dat is heel erg fijn. Zo komen we die laatste weken ook vast nog wel door!

En dan het allerbelangrijkste; de baby doet het prima! Hij groeit als kool! Ligt ietsje voor op schema, maar prima in de lijn van de twintig weken echo. Ik voel hem goed en eigenlijk ziet het er allemaal prima uit gelukkig. En daar ben ik héél blij mee. Daar doen we het voor tenslotte.

En de blog?

De blog heeft een behoorlijke achterstand opgelopen helaas. Zo jammer, ik had me voorgenomen om lekker te blijven schrijven tijdens de zwangerschap. Dat was misschien wel wat naïef van mij…. Ook gezien de vorige zwangerschappen niet helemaal makkelijk gingen. Ik stop in ieder geval niet met bloggen, daarvoor vind ik het veel te leuk. Ik werk het liefst van achter mijn computer, maar dat ging dus niet, het koste mij teveel energie. Mijn man heeft zijn laptop weer mee naar huis genomen en ik hoop eigenlijk dat ik zo nu en dan eens een blogje van daarachter kan typen, al is het vanuit bed ofzo. Voorlopig laat ik mijn content schema dus nog even los en ga ik gewoon kijken wanneer het lukt om een blogje te schrijven. Ik heb nog heel veel inspiratie liggen. Hopelijk krijg ik gauw wat ‘op papier’. Uit ervaring weet ik dat ik me na de bevalling weer stukken beter zal voelen en ik ga er dan ook vanuit dat ik met de tijd weer gewoon dagelijks kan gaan plaatsen. Nog even geduld!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

UA-58512786-1
%d bloggers liken dit: